Í dag eru eitthvað um tveir og hálfur mánuður frá því ég bloggaði síðast, og svipað frá því ég og Davið komum heim til Íslands. Arnar og Arnar eru væntanlegir fyrir helgi í næstu viku og Snorri kemur eftir þrjár vikur.

Það hefur mikið gengið á eftir heimkomuna. Mest hefur maður bara verið að koma sér aftur í gamla farið sem maður skildi við fyrir ári síðan.

Fyrir langa löngu var ég búinn að lofa lokavídjói sem hefur nú verið klárað. Þessi töf var vegna fullkomnunaráráttu í garð þessa vídjós.

Við vorum vanir hafa alltaf myndavélar á okkur og reyndum að festa á filmu eins mikið og hægt var. Síðan höfum við safnað þessu saman og skellt í vídjó. Í þessu vídjói sjáumst við bæði í leik og starfi, sem sameinaðist oft á tíðum í það sem við köllum "sleik".

En ég hef þetta ekki mikið lengra. Hér er dramantísk útfærsla af okkar daglega lífi í Flórída.

                                             THE FLORIDA FALCONS

                                   http://media.putfile.com/The-Florida-Falcons-32

"Dramatic yet amuzing." The New York Times

"A masterpiece even I cant create" Peter Jackson (LOTR 1,2,3)

"I HAVE A DREAM!!!!  ..... this was pretty much it"  Martin Luther King

 Þetta er búið að vera ágætis vika, mikið tan í gangi.

Sáum "300" um daginn, mjög góð. Mæli með henni.

Stundum þegar við Dabbi mætumst þá segir annar okkar " This is madness". Hinn þegir í smá stund og öskrar svo  af alefli "Madness???  THIS IS SPARTA!!!!".

Mjög fyndið.

Í gær kláraði Snorri "Spartverji"  bandaríska atvinnuflugmanninn. Óskum við honum til hamingju með þennan stóra áfanga.

                             Að sjálfsögðu var opnuð freyðivín og fagnað

Meðan við vorum að skála og stóðum við sundlaugarbakkann, þá vafði Dabbi handklæði um sig og þóttist vera Spartverji.

Ég stóð við sundlaugina og sagði við hann " This is madness". Þá svaraði hann "Madness?" og gekk hratt að mér og öskraði " THIS IS SPARTAAA!!!".

Síðan sparkaði hann í bringuna á mér þannig að ég flaug út í laugina. Verst var að ég var með símann á mér. Var þetta þá sjötti gsm sími sem ég hef tapað á þessu ári sem ég hef búið hérna. Og þeir eiga það allir sameiginlegt að hafa dottið í laugina.

P.s. vil biðja fólk um að hætta að henda mér í laugina nema ég fái að losa mig við símann fyrst


Smá aerodynamics í boði Kolla "Copycat"

Lokavídjóið er enn í vinnslu en kemur á næstunni. Það verður sett saman úr gömlum vídjóum og nýjum klippum.

Maverick out

Um helgina var St. Patricks day.......

 Írarnir í skólanum fóru allir klukkan 9 um morguninn á hverfisbarinn okkar, enda þeirra dagur.... en flestir voru farnir heim um kvöldmatarleytið. 

Við drengirnir kíktum í bæinn og allt var troðið... enda springbreak í gangi.

Hápunktur kvöldsins var í eftirpartyinu hjá okkur. Ég ráfaði inn í herbergi og hrasaði um eitthvað og endaði inn í skáp. Sem er ágætlega stór. Þar lá ég í smá stund þar til Dabbi kom stóð yfir mér og skipaði mér að koma út úr skápnum.... "Viltu koma þér út úr skápnum drengur"

  Hrópin frá mér heyrðust langt út á götu.... "ALDREI.... ÉG KEM ALDREI ÚT ÚR SKÁPNUM"

 Hlógum mikið að þessu daginn eftir.

 Núna eru sirka tvær vikur i að maður fari að drífa sig heim... enda komið gott.

Verið er að vinna í lokavídjói sem sýnir svona það helsta sem Flórída Fálkarnir hafa verið að gera á einu ári.

Það ætti að koma á næstu dögum.

Maverick out

 Maður sem heitir Kristján er annað hvort kallaður Kiddi eða Stjáni...

 .... af hverju ekki Kjáni???

 Bara svona datt þetta í hug.

Maverick out

Eitt kvöldið hér í Naples vorum við strákarnir að ræða um inntökuskilyrðin hjá mismunandi flugfélögum.

Við vorum að velta fyrir okkur hvað það væri í alvörunni sem að flugfélögin væru að leita eftir.

 Drengirnir vildu meina að flugtímarnir skiptu öllu. Ég hló að þeim og sagði hrokafullur við þá....

"Strákar... flugtímar, loggbækur, giv mí a breik.... þetta er bara þjóðsaga. Það vita allir að flugfélögin velja ekki eftir flugreynslu....heldur bestu myndinni sem fylgir umsókninni."

Og ég bætti við....

"Hafiði einhvern tíman séð ljótan flugmann???" 

Þeir þögðu í smástund, hugsuðu sig lengi um. Stuttu seinna vorum við allir sammála um að góð umsókn og krúttleg prófílmynd væri það sem kæmi okkur í stöður.

Síðan fór restin af kvöldinu í myndatökur og sætar pósur þar sem við lögðum okkur alla fram.

 Ég veit bara að ég er kominn með mína umsóknarmynd

Ég verð svo glaður þegar ég fæ starfið.....

"Kæru farþegar, vinsamlegast spennið sætisólar, við lendum
eftir örskamma stund um leið og við vitum hvar við erum"

Hver hafnar umsækjanda sem er með svona framúrskarandi prófílmynd???

Maverick out

Jæja. Frá síðastu færslu hafa ekkert rosalegir hlutir verið að gerast en jú samt eitthvað.

 Dabbi ryksugaði íbúðina í fyrsta skipti eftir 10 mánaða dvöl. Gef honum kredit fyrir það.

En maður er að heyra að það er allt að verða vitlaust út af þessari mannsals/barnaklámsráðstefnu sem á að vera haldin á Íslandi. Og að borgarstjórinn harmi þetta og eitthvað rugl. Átti þetta ekki að vera skemmtiferð?

 Stundum þegar ég hugsa um ríkisstjórn Íslands þá sé ég fyrir mér þrjá bóndadurga, standandi úti á túni, étandi gras, og eru á móti öllu sem þeir þekkja ekki. Svipað og í Færeyjum.

Hvernig hægt er að blása upp svona bull skil ég ekki.

Og núna veit hvert mannsbarn á Íslandi hvað BDSM er. Það verður spes að koma heim og sjá krakka í stórfiskaleik, nema undir öðru nafni, Byrgisleikurinn.

Maður fær smá kjánahroll þegar maður sér yfirvöld eyða svona miklum tíma í bjánamál, þegar önnur alvarlegri mál þyrfti að leysa.

Stundum held ég að þetta sé allt saman til að sýnast fyrir nágrannaþjóðum. Sýna hvað við erum hrein, saklaus og óspillt þjóð.

Ég veit ekki hversu mikið mark er tekið á okkur eftir að við kusum Silvíu Nótt til að fara fyrir okkur í Eurovision.

Talandi um Eurovision þá held ég að það sé best að senda söngvara í þetta skipti og halda íslenska einkahúmornum heima. Heimurinn er bara ekki tilbúinn fyrir kímnigáfu okkar.

Þetta blogg byggist á fréttum af mbl.is og vísi.is. Ég vona að ég hafi ekki sært neinn með því að vera harðorður á köflum.

Ég loka þessu bloggi á því að segja að ég fílaði Silvíu Nótt þættina, mér þykir vænt um Ísland og get ekki beðið eftir að komast heim.

Engar spes fréttir voru héðan og því tala ég um fréttir að heiman. 

Þakka fyrir mig í bili

Maverick out

Spurt er, hverjir eru mennirnir?

Og við fáum að sjá mynd(ir)

NR. 1

NR.2

NR.3

NR.4

Maverick out

Sæl veriði, ekki mikið að frétta. Við erum komnir aftur til Naples og erum að byrja í flugþjálfuninni.

Snorri og Arnar kíktu í flug til Daytona þar sem þeir náðu einni góðri mynd á flugvellinum.

Í þessu herbergi plana menn blindflugið sitt.

Svo þegar Arnar kom heim þá ætlaði hann að vera sniðugur og kæla kókina sína alveg fáránlega mikið....

Dabbi og ég vorum við það að fara að gera fáránlega mikið grín að honum þegar við föttuðum að við báðir höfum lent í því sama... þannig að við þögðum bara.

Hef þetta stutt núna,

Maverick out.

                                     ÚTSKRIFAÐIR

... og farnir heim.

Þetta eru búnir að vera níu langir mánuðir. Heilt meðgöngu tímabil.

En það er gott að vera kominn heim í smá breik.

Ætla nú bara að hafa þetta stutt að þessu sinni, en vil þakka fyrir samfylgdina á líðandi en viðburðaríku ári.

Ætla að enda þetta blogg á tvíförum ársins.

                                    VESTMANNAEYJAR

                                          SUÐUR - AMERÍKA

Gleðileg jól og farsælt komandi ár.

Maverick out

Jæja, ble.

Afmælisdagurinn var bara fínn, líklegast vegna þess að ég reyndi að hugsa eins lítið út í það og ég gat hvað maður er orðinn gamall og ljótur.

Við drengirnir kíktum á Cheesecake Factory um kvöldið svona til að halda upp á daginn.

Bara hið besta mál þangað til við heyrðum staffið á staðnum syngja afmælissönginn fyrir fólk á öðru borði.

Ég leit á drengina og þeir ljómuðu allir því þeir fengu allir sömu hugmyndina á sama tímanum. Og prakkarasvipurinn leyndi sér ekki. Þeir voru að fara gera það sama.

Ég sagði þeim náttúrulega bara að gleyma þessu og reyndi að breyta um umræðuefni í þeirri von að þessi hugmynd myndi bara gleymast í fæðingu.

Eftir matinn skrapp ég á WC. Þegar ég kom til baka þá hélt ég áfram að halda þeim uppteknum með ómerkilegum umræðum. Þetta bara mátti ekki gerast.

Nokkrum mínútum seinna kemur þjónninn okkar með fimm öðrum þjónum.

"O.K Mr. Boner, now we are gonna sing the birthdaysong for you"

og ég hélt fyrst að mér hefði misheyrts. Glætan að þjónninn hefði kallað mig Boner.

Síðan í lokinn á söngnum heyrðist út um allan veitingastaðinn: "happy birthday Mr. Boooooooner, happy birthday to you".

Strákarnir voru allir öskrandi úr hlátri. Þá höfðu þeir sagt þjóninum að ég héti John Boner og ætti afmæli, á meðan ég hafði skroppið á WC.

Fyrst trúðu þeir strákunum ekki en Dabbi útskýrði fyrir þeim að þetta væri íslenskt nafn og væri meira Boooner frekar en Bóner.

Þjónarnir þorðu ekki að efast og tóku bara vel í þetta.

Sjálfur var ég að deyja úr hlátri, bara að þeim hefði dottið þetta í hug. Góður endir á góðu kvöldi.

Eins og margir vita hérna í Naples þá er Darren "Leprechaun" Bird þokkalega góður kokkur og hefur eldað alloft í okkur ungana. Fyrir nokkru síðan skellti hann eplaböku í ofninn, og skrapp síðan út í búð.

Jóhann sænski kíkti í ofninn og sá kökuna. Hann og Snorri gátu ekki setið á sér og ákváðu að púlla smá djók á hann. "The American Pie" trykkið eins og það kallast.

Síðan settu þeir hana aftur inn í ofn. Stuttu seinna kom Darren heim og heyrðist hann blóta eitthvað á írsku og botnaði ekki neitt í þessu.

Gef Jóhanni fjóra Bonera af fimm mögulegum fyrir góðan djók.

Já það vantar ekki klúrna flugmannahúmorinn hérna á Flórída.

Það styttist í heimferðina, við getum ekki beðið eftir því að komast í rokið og vonda veðrið. ÁN DJÓKS.

Þakka fyrir mig í bili,

Maverick " Boner" Jetson out.

....árið 1981 var Samband íslenskra harmonikuunnenda stofnað. Mörgum þykir það kannski ekkert spes en það merkilega við þennan dag er að þremur árum seinna fæddist ég. Eða akkúrat fyrir 22 árum síðan.

Reyndar var ég búinn til 9 mánuðum áður í Bandaríkjunum, einmitt þar sem ég er staddur núna. En þótt maður sé "Made in USA" þá er það ekki tekið gilt þegar maður sækir um bandarískan ríkisborgararétt. 

Talandi um merkilegar dagsetningar þá komum við Flórída-Fálkarnir til Íslands þann 10 des, á sunnudagsmorgni sem er núna í um þrjátíu og þriggja daga fjarlægð. Já við teljum niður. Þá er ég búinn að vera hérna í níu mánuði án þess að kíkja heim.

Við drengirnir byrjuðum að tala um íslenskan mat og fleiri hluti sem við söknum í skólanum í dag.

Það undarlega var að það sem við töldum upp voru hlutir sem við kannski borðuðum eða gerðum ekki dags daglega, en virtumst ekki getað lifað án þeirra.

T.d. soðin ýsa, ýsa í raspi, slátur, sviðasulta, alíslenska lambakjötið, Húsavíkurhangikjötið, Bláa Lónið, Kentucky Fried Chicken, Dominoz, hægra hornið á eftir hæðinni á Hverfisbarnum, heitir pottar, ÍSLENSKA VATNIÐ sem ég by the way drakk nánast aldrei en gæfi allt fyrir eitt glas akkúrat núna.

Síðan sögðum við allir í kór : ÍSLENSKA KÓKIÐ!!! eitthvað sem við þráum út af lífinu. Ef ég ætti að lýsa kókinu hérna í nokkrum orðum þá er það vatnsþynnt, og troðfyllt af klökum svo það hitni alveg örugglega ekki næstu þrjú árin. Vegna klakanna þá er útkoman svart klórvatn. Fyrir ykkur heima gætuði skilið þetta aðeins betur með því að fara á bólakaf í Laugardalslauginni og taka stóran sopa.

Dominoz pizzurnar hérna eru bara þykkt deig með gömlu áleggi, og KFC, tja veit ekki alveg hvernig á að lýsa því, veit ekki alveg sjálfur hvað það var sem við fengum, það var hart, djúpsteikt og útatað í majonesi.

Jú það eru litlu hlutirnir sem við söknum hérna, Þannig að fyrir ykkur á Klakanum, þótt það sé rok úr öllum áttum, og aldrei meðvindur, þá er þetta ekki svo slæmt.

 Núna um helgina fórum við í Halloween afmælisparty til hennar Ernu. Það mættu allir í búningum og er ekkert lítið úrvalið á búningum hérna í Bandaríkjunum, reyndar er þetta frekar stór hátíð hérna.

Robin sást í góðum fíling í Winterpark en tönnlaðist á því að hann stæði í skugga Batmans

Fuuk Mei og Suk Mei þrösuðu allt kvöldið um hvort vændi ætti að vera frjáls markaður og hvort að verðsamanburður væri góður fyrir samkeppnina. Þær skiptust á að lækka verðið á sjálfum sér þar til Fuuk Mei (Darren Bird) var komin niður í 99 cent, og var þá nánast orðin verðlaus.

Gústi "Keilukúla" mætti sem Happy Gilmore og sést hér fylgja sveiflunni vel eftir.

Batman og Robin í öllu sínu veldi. Tóku þetta týpíska súperhírópóse fyrir myndavélina.

Capt. Jetson mætti sem paratrooper úr seinni heimstyrjöldinni, 101st Airborne.

Arnar "Nightmare" mætti sem.... hann sjálfur.

Batman sýnir hér stoltur vænghafið sitt.

Happy Gilmore kennir hér Arnari "Nightmare" sveifluna. Gilmore sagði oft og ákaft að þetta "væri allt í mjöðminni".

Hugh Hefner og Suk Mei í góðu glensi. Suk Mei benti Hefner á að stelpurnar í Playboy hefðu ekki lengur þennan stíl og sjarma sem Suk Mei hefði upp á að bjóða.

Jói mætti sem Capt. Jack Sparrow, og var undarlega góður í hlutverkinu. Ekki síðri en Johny Depp.

Marilyn Monroe lét sig ekki vanta á svæðið og tók fyrir okkur eina þekktustu pósuna sína "Fighting the airflow from below".

Batman laumaði því að Catwoman að hann væri að leita sér að nýjum "sidekick" því að Robin væri bara ekki alveg að meikaða. Hún tók ágætlega í það.

Robin fékk abbókast vegna þess og hellti sér í bolluna... hellti bollunni í sig átti þetta að vera.

Capt. Jetson and Marilyn Monroe in the old days.

Fór á Borat í annað skiptið í kvöld og þetta er líklegast fyndnasta mynd sem ég hef séð. Aldrei hlegið í gegnum heila mynd áður.

Og hvað er málið. Í síðustu viku uppgötvaði ég lagið Boten Anna með Basshunter,  og í þessari viku heyrði ég lagið Barfly með Jeff Who í fyrsta skipti. Svo er ég að heyra að þetta séu gamlir hittarar á Klakanum. Bara old stuff.
Fær maður engar fréttir að heiman eða?? Maður er stanslaust eftirá.

Annars er ekkert spes að frétta. Lífið er gott og við förum fljótlega að koma heim.

Þakka fyrir mig,

Maverick out.

Jæja, fallhlífarstökkið fékk ansi góðar undirtektir. Sumir á Íslandi sögðust hafa fengið hroll þegar þau horfðu á það. En er það ekki bara af því að það er svo kalt... hahahahahahah... nei ok djók. Bannað að gera grín að íslenska veðrinu.

 Talandi um veður þá vaknaði ég á mánudaginn og kíkti út fyrir. Ég fann að hitinn var kominn niður fyrir frostmark. Eða það hélt ég í fyrstu. Reyndar voru alveg góðar 12-15 gráður sem er eins og gott sumar á Íslandi. En að fara úr 30 rökum gráðum yfir í 12 þurrar gráður er bara ekkert grín hérna. Allavega hef þurft að vera í peysu síðustu daga. En losnaði við heimþránna sem var farin að byggjast upp.

En svona aðeins um skólann. Skólinn sem við erum í leggur mikla áherslu á stundvísi og svona nettan heraga. Kennararnir í skólanum eru flestir hættir í fluginu með endalausa tíma af reynslu. Einn er fyrrverandi herflugmaður, og svo eru fyrrverandi kapteinar og flugvirkjar sem kenna okkur.

Yfirkennarinn okkar, Paul, var flugvirki hjá Royal Air Force (Breski flugherinn). Paul er fínast kall en tekur heragann með sér í skólann. Ef við erum ekki að standa okkur hótar hann öllu illu það vel að við trúum honum. En þegar öllu er á botninn hvolf þá gerir hann það bara til að við tökum okkur á. Það hefur virkað.
Eitt það fyrsta sem við heyrðum hann segja varðandi stundvísi og tímamætingu var " if you are on time... you are already fakkin late".

Paul er sirka 180 cm og 150 kg. Eða 6 fet á hæð og 300 pund (sirka 50 U.S. Gallon) Hann er kominn með silfurgrátt hár og þvílkt virðulega frambumbu. Hann gengur ákveðið áfram og reynum við að forðast að vera fyrir honum því þarna eru óteljandi Newton einingar á fleygiferð. Svo lafa hendurnar á honum alltaf beint niður, soldið eins og á öpum. Eins og hann sé að fara aftur í tímann í þróunarsögunni.
Við köllum hann Paul "Silverback". Eða Silfurbakinn.

Í gær ákváðum við drengirnir að kíkja í sushi og einn kaldann bara svona til að halda upp á það að helgin væri "næstum" því komin. Þegar leið á kvöldið voru drykkirnir farnir að verða "óteljandi" eins og við segjum. Svo endaði þetta með eftirpartíi og allt í geðveiki. Svo þegar fólk var farið að koma sér heim þá spurðum við hvorn annan hvort við ætluðum ekki örugglega að mæta í skólann, tveimur og hálfum tíma síðar.
Jú jú það voru allir á því að sjálfsögðu. En allir hugsuðu það sama, " glætan að ég mæti á eftir, hinir gera það bara".

 Klukkan átta, eða tveimur og hálfum tíma síðar labbar Silfurbakurinn inn í skólastofuna. Af 20 strákum sem áttu að vera þarna voru fjórir.
Skv. því sem við heyrðum þá tók hann geðsjúklinginn á þetta. Sem sagt, hann segir allt það ljótasta sem til er í heiminum, en heldur fullkomlega ró sinni á meðan. Svoleiðis hræðir mig nú bara.

Hann til dæmis brunaði heim til Gústa "Keilukúlu" sem var enn rúmliggjandi í hádegishléinu, valtað inn til hans og öskraði yfir hann með sjúklega breskum hreim að við værum allir reknir. Svo strunsaði hann út. Tveimur mínútum seinna rauk hann aftur inn og sagði við Gústa "Get the fakk in class NOW!!". Hótunun lifði í tvær mínútur.

Hehe þetta er karakter, og nett gaman af honum. Vonum að reiðin verði runnin af honum á mánudaginn.

Er þetta það sem við getum átt von á þegar við mætum aftur?
Reiður Silfurbakur með asnalega rakaða bringu??

 Við vorum að spá í að senda honum ávaxtakörfu með korti sem í stæði " We are sorry, and God save the Queen". Það getur ekki brugðist. En þetta var aldrei planað. Bara slys. Við erum allavega búnir að læra af þessu.

Lag mánaðarins er klárlega Boten Anna með Basshunters.

 Kveð í bili,

Maverick out.

.....ÞEGAR MAÐUR GETUR STOKKIÐ ÚR HENNI!!!!

Já þessi helgi var mín besta hérna í Naples. Byrjaði með því að við skelltum okkur niður á strönd strax eftir skóla á föstudaginn. Rúbbí og sandlistaverk.

Laugardagurinn var enn meiri snilld þar sem við drengirnir leigðum okkur bát allan daginn. Urðum heimsmeistarar í tani í leiðinni.

Sunnudagurinn toppaði þetta þegar við skruppum í fallhlífarstökk. Get ekki lýst því, og læt því videoið tala sem er neðst.

En ein mynd segir meira en þúsund orð þannig að ég ætla bara að dúndra þessari helgi hérna inn. 

Og spurt er um kvikmynd?

Það er enginn svona svalur í alvörunni enda er þessi mynd sviðsett.

Gústi "Keilukúla" kann ekki bara að fljúga, hann er einnig mjög listrænn.

Arnar "Nightmare" tekur á móti sólsetrinu. (Mynd ársins)

Snorri and the dynamic pressure.

Næstum því alveg eins og á Íslandi......  

Kolli "Copycat", John "Naked", Arnar "Nightmare" og Philippe "Flippityppi" á leiðinni upp í 15 þúsund fetin.

Good to go!!!

Búnir að skrifa líf okkar frá okkur á 8 blaðsíðum, eins gott að þetta virki.

Go Arnar go go go

Gústi "Keilukúla" make peace with God.

Every take off is optional, but every landing is manditory.

Get ekki lýst tilfinningunni, að stökkva er held ég eina leiðin til að skilja hana.

Up close and personal... with another man?!?!

Eins og þumallinn gefur til kynna þá endaði þetta allt vel ef þið voruð efins.

Meðan við vorum pushing it to the limit, taking the highway to the dangerzone bla bla bla, þá eyddi Iceman helginni í að skreyta íbúðina fyrir Halloween. 

Iceman, bara ekki gleyma að kaupa nammið, krakkarnir í þessu hverfi eru ekkert grín.

OG HÉRNA KEMUR ÞVÍLÍKT DRAMANTÍSKA VÍDJÓIÐ SEM LÝSIR ÞESSU ENN BETUR.....

Rate of descent   9000 feet per minute

eða þrír kílómetrar á mínútu EÐA

fall beint niður til jarðar á 180 kílómetra hraða....

Enjoy

http://media.putfile.com/Without-Wings-11

(Muna að tvíklikka á skjáinn og hækka í græjunum)

Vona að þið hafið gaman af, ég veit að við gerðum það.

Þakka fyrir mig í bili,

Maverick Out

      Það spá eflaust allir sem hafa farið í flugvél hver það er sem er að fljúga vélinni. Hver er þessi meðvitaði einstaklingur sem talar alltaf með rosalega yfirveguðum tón við farþegana þegar hann gefur þeim allskyns nytsamlegar upplýsingar um veðrið á áfangastað og staðartímann?

Ég vil sýna ykkur hverjir þetta eru, elítan, the best of the best, þetta eru......

                            FLUGMENN FRAMTÍÐARINNAR

Hérna er John Smith að kenna okkur Human Performance

Hann John er fínasti karl, en einhverja hluta vegna setur hann allt sem hann vill kenna okkur upp í gröf og formúlur sem enginn skilur og líklegast ekki hann heldur.

Arnar "Nightmare" er hér að æfa sig í að sofa með opin augun

En gekk ekki alveg....

... og þannig kom "autopilotinn" til sögunnar.

Það gleymdist að þrýstijafna stofuna og leið þess vegna yfir mig...EKKI SOFANDI

Snorri sáttur með kókina sem hélt honum gangandi út tímann.

Mikilvægt atriði til að hafa á hreinu.

Eftir erfiðan dag er kíkt á ströndina barist um vindsængur.




Darren "Leprechaun" Bird vafði sig inn í vindsængina og sagði "oi lads, look at me...I'm a sushi" enginn skildi hvað hann meinti enda er hann írskur.

Sumir leggjast undir feld til að hugsa... við gröfum okkur í sandinn.

Gústi "Keilukúla" fór á Blind Date og var heldur betur undrandi þegar hann sá deitið sitt sem var Arnar "Eagle Two" bekkjarfélagi hans. Arnar sagðist hafa verið vonsvikinn og sár. Gústi sagðist ætla í mál við stefnumótaþjónustuna en vildi annars ekki tjá sig frekar um málið.

Valerio vildi meina að hjartað væri hægra megin í líkamanum og hugtakið "heili" væri uppspuni. Davíð (vinstra megin) hafði ekkert um málið að segja.

Arnar "Eagle Two", John "Naked" Jetson og Gústi "Keilukúla" a.k.a. The Ray Ban(ditos)

Þannig að fyrir þá sem ætla að flúgja í framtíðinni en eru flughræddir þá hef ég bara þetta að segja....

What could go wrong... þetta erum við, the Elite, the best of the best.

Og nýjustu kannanir sýna að maður er jafn öruggur í flugvél og í móðurkviði.

Sjálfur hef ég aldrei séð móðurkvið svífandi í 30,000 fetum... en hey, einu sinni er allt fyrst.

Þakka fyrir mig í bili.

Maverick out

Finnið fimm villur...

Nei okei.. það er þannig séð ekkert líkt með þessum myndum nema það að það er aðeins einn gaur að sjá um alla vinnuna og hinir eru að þykjast hjálpa til.

Fannst líka viðeigandi að skella inn þessari mynd þar sem Flags Of Our Fathers fer bráðlega að koma út hérna í 50 ríkjunum. Myndin sem var tekin upp að hluta til á Íslandi.

Það hefur ekki mikið verið að gerast hérna í Naples. Við erum mest bara búnir að vera að læra fyrir prófin sem verða í Orlando í næstu viku. Það merkilegasta sem gerðist var stormviðvörunin um hann Ernesto. Sem bailaði síðan feitast.

Síðustu daga hefur Dabbi Iceman mikið verið að hlusta á Celine Dion, og horfa á myndbönd með henni. Sjálfum þótti mér það undarlegt en gerði ráð fyrir því að hann væri að ganga í gegnum einhverjar hormónabreytingar. Ákvað ég því að segja ekkert við hann.

En í dag var mér nóg boðið þegar ég heyrði lagið úr Titanic öskrast út um alla íbúð. Ég opnaði hurðina á herberginu mínu, gekk í gegnum alla stofuna, stoppaði í eldhúsinu til að ná mér í eitthvað að drekka, gekk svo aftur í gegnum stofuna og ruddist inn um hurðina hans.

Þar sá ég hann með lítið tár í augunum að horfa á Titanic tónlistarmyndbandið með Celine. Hann leit á mig vonsviknum augum og sagði síðan skyndilega og óumbeðinn : "Af hverju þurfti di Caprio að deyja" og þá byrjuðu ekkasogin.

Hann hefur verið lokaður inn á klósetti í allan dag. Ég heyri öskrin þaðan.... " WHY LEO.... WHYYYY!!!"

Stundum kom hann fram, fékk sér hrökkbrauð og diet coke.. og spjallaði soldið við mig um siglingafræði. Svo fór hann aftur inn og hélt áfram.

Annars er allt gott að frétta. Vann 160 dollara í póker (rúmlega 11 þús kjell) á laugardaginn. Hata það ekki.

Núna er klukkan að verða fimm um nótt hérna í 50 ríkjunum. Og ég get ekki sofnað því snöktið í Iceman heldur fyrir mér vöku.

En segjum þetta gott í bili.

Maverick out